Tamala 2030: A Punk Cat in Dark (2025)

Avant-garde scifi-anime Tamala 2010: A Punk Cat in Space (2002) werd een culthit en gáát ook over een cultus: een millennia-oude occulte Minerva-sekte die zich al samenzwerend ontwikkelde tot de kapitalistische mega-monopolist Catty & Co – een plotelement waarvoor regie-scenario-muziekduo t.o.L (‘trees of Life’) inspiratie putte uit Thomas Pynchons The Crying of Lot 49 (1966). 

Maar naast diezelfde wonderlijke mythologie en dezelfde Kat Aarde waarop alles plaatsvindt (met name Kat Tokyo) is het ook in cyber-noir opvolger Tamala 2030 vooral de combinatie van stijlen – van vlakke, zwart-witte 2D-animatie tot ruimtelijke CG-beelden van de duistere metropool, en van psychedelisch kleurrijke visioenen tot gruizige stadsellende – die Tamala’s cultstatus verklaren. 

Plus natuurlijk Tamala zelf: ook in Tamala 2030 is deze poezelige poes weer het raadselachtige middelpunt van alle verwikkelingen. Ze oogt altijd zorgeloos, schopt net zo lief iemand omver als dat ze een verregend paartje een paraplu aanbiedt, en ziet eruit alsof Osamu Tezuka gevraagd is Hello Kitty te ontwerpen. Kawaii, maar grofgebekt. De laatste vrije geest onder het kat-kapitalisme. 

En oh ja, ze is onsterfelijk en blijft eeuwig één jaar oud. Dat ze metafysisch verbonden is met de Minerva-mega-android Tatla is duidelijk, maar hoe? Als messias, als kapitalistische mascotte of als medium voor het einde der tijden? 

Klimaatcrisis, kapitalisme, pandemie – dezelfde catastrofen die onze aarde teisteren, dreigen ook Kat Aarde te vernietigen. Dit keer met complexere animatie en een nipt makkelijker te volgen verhaal – al weet je nooit echt wat er gaat gebeuren, als Tamala zich opmaakt voor “de volgende fucking dag”.

In de Melkweg vinden vaak gelijktijdig verschillende soorten programma’s plaats, zoals concerten, clubnachten en films. Houd er rekening mee dat er af en toe geluidsoverlast kan zijn van andere programma's tijdens de vertoning.